Τα δεμένα πόδια ήταν ενα έθιμο που υφίστανται οι γυναίκες στην Κίνα για περίπου μια χιλιετία, ξεκινώντας απο το 10ο αιώνα και τελειώνοντας στο πρώτο μισό του 20ού. Κατά καιρούς έχουν υπάρξει διάφορες θεωρίες για να εξηγήσουν την προέλευση του εθίμου. Σύμφωνα με εναν παραδοσιακό θρύλο, ο πρίγκιπας της δυναστείας Sung (960-1279 μχ) Li Yu, απαίτησε απο μια παλλακίδα του να δέσει τα πόδια της για να εκτελέσει ενα χορό μπαλλέτου. Ο μύθος όμως που αναφέρεται σε μια αυτοκράτειρα της δυναστείας Shang είναι ίσως πιο πιθανός. Η συγκεκριμένη γεννήθηκε με το πόδι της παραμορφωμένο και προκειμένου να μην αισθάνεται «στιγματισμένη» απαίτησε τα νεαρά κορίτσια να έχουν δεμένα τα πόδια τους.

Το έθιμο πάντως καθιερώθηκε ως μια πολυτέλεια των πλουσίων, κάνοντας τις γυναίκες να φαίνονται πιο «εξαρτημένες» και «λιγότερο χρήσιμες» στο σπίτι, ενω σύντομα αποτέλεσε προϋπόθεση για το γάμο τους. Ονομάζετε foot binding κ έγινε πολύ δημοφιλές επειδή οι άνδρες πίστευαν ότι είναι ιδιαίτερα ελκυστκό.

Σκοπός του δεσίματος των ποδιών ήταν αυτά να μη μεγαλώσουν παραπάνω από 7,6 έως 10 εκατοστά.

Ένα πόδι που ήταν ακριβώς τρεις ίντσες (7,6 εκατοστά) αποκαλούνταν «χρυσός λωτός» ενώ τα 10 εκατοστά «ασημένιος λωτός».

Τα κόκκαλα των παιδιών σπάζουν πιο εύκολα. Το τελετουργικό ξεκινούσε με ψαλίδισμα των νυχιών και το μούλιασμα των ποδιών σε ζεστό νερό για να μαλακώσει ο ιστός και τα κόκκαλα. Στη συνέχεια έκαναν μασάζ στα πόδια και έσπαζαν τα δάχτυλα εκτός από το μεγάλο, δένοντάς τα σφιχτά με ένα βαμβακερό ή μεταξωτό ύφασμα στο πέλμα.

Μετά από δύο ημέρες αφαιρούνταν το ύφασμα για να τα πλύνουν και να αποφευχθεί μια μόλυνση και τα έδεναν ακόμη πιο σφιχτά από πριν. Τα κορίτσια ενθαρρύνονταν να περπατούν σε μεγάλες αποστάσεις, έτσι ώστε τα πόδια τους να συνηθίσουν το βάρος τους και να μην «χαλάσει» το σχήμα τους.

Όλα αυτά μέχρι τις αρχές του 20ου αιώνα που το έθιμο άρχισε να χάνετε σιγά σιγά. Ακόμη και σήμερα στην Κίνα, υπάρχουν οκογένειες που το εφαρμόζουν. Το δέσιμο των ποδιών έχει τις περισσότερες φορές ως αποτέλεσμα διά βίου αναπηρία…