Είναι μια σπάνια πάθηση, στην οποία είναι χαρακτηριστική η οστεοχόνδρωση της δεύτερης μεταταρσιαίας κεφαλής του ποδιού και εμφανίζεται συχνότερα στα νεαρά κορίτσια. Για πρώτη φορά, η περιγραφή της έγινε από τον Alfred H. Freiberg το 1914.
Ο τραυματισμός όπως περιγράφηκε από τον Freiberg, είχε την φήμη ότι ήταν μικρο – κατάγματα κόπωσης εκεί που ενώνεται η επίφυση με την άρθρωση. Τα κατάγματα εμπόδιζαν την κυκλοφορία στην επίφυση και παρουσιαζόταν νέκρωση στην μεταταρσιαία κεφαλή. Παρόλο που η δεύτερη μεταταρσιαία κεφαλή εμπλέκεται περισσότερο, υπάρχει η πιθανότητα να εμπλακεί και η τρίτη. Η εμπλοκή των υπολοίπων μεταταρσίων είναι εξαιρετικά σπάνια.
Όμως, παρ όλη την εκτεταμένη έρευνα η πραγματική αιτιολογία είναι απατηλή. Είναι σαν ένας συνδυασμός αγγειακής ανωμαλίας, κληρονομικότητας και αλλαγές στην εμβιομηχανική. Ανήκει σε μία κατηγορία παθήσεων που περιλαμβάνουν ανωμαλίες ανάπτυξης της επίφυσης ή απόφυσης που ονομάζονται οστεοχονδρώσεις.
Σε αυτή τη μορφή οστεοχόνδρωσης παρουσιάζεται μια ανώμαλη ευθυγράμμιση στην δεύτερη μεταταρσιαία κεφαλή σε σχήμα “τρομπέτας”. Πρέπει να σημειωθεί ότι, μιας και η διαδικασία δημιουργίας είναι σταδιακή, οι πρόωρες ακτινογραφίες μπορεί να μην εμφανίσουν αυτά τα σημάδια. Αυτή η μορφή οστεοχόνδρωσης συσχετίζεται με τις παρακάτω δυσλειτουργίες και παθήσεις του άκρου ποδός:
- Υπτιασμό πρόσθιου μέρους το ποδιού
- Δυσκαμψία γαστροκνημίου – υποκνημιδίου
- Νεύρωμα Morton’s
- Κάταγμα κοπώσεως
- Οστεοσάρκωμα κ.α
ΚΛΙΝΙΚΗ ΕΙΚΟΝΑ
- Πόνος στο πρόσθιο μέρους του ποδιού που συνήθως επικεντρώνεται στην δεύτερη μεταταρσιαία κεφαλή
- Συνήθως συσχετίζεται με αθλητική δραστηριότητα
- Τα ψηλοτάκουνα παπούτσια επιδεινώνουν την κατάσταση
- Μπορεί να υπάρχει επικεντρωμένο οίδημα και δυσκαμψία στην μεταταρσοφαλαγγική άρθρωση
- Αδυναμία πατήματος
Στην βιβλιογραφία έχουν γίνει πολλές προτάσεις όσον αφορά την συντηρητική θεραπεία της νόσου ανάλογα την ένταση του πόνου. Προτείνεται να μεσολαβήσει μια περίοδος μη – χειρουργικής θεραπεία σε όλους τους ασθενείς που παρουσιάζονται με την νόσο του Freiberg. Οποιαδήποτε και αν είναι η θεραπεία, ο στόχος είναι να ξεκουραστεί η άρθρωση για να επιτρέψει στην φλεγμονή και την μηχανική ενόχληση να μειωθεί. Σε ασθενείς με πόνο μεγάλου βαθμού η τυπική περίοδος ξεκούρασης είναι 4-6 βδομάδες. Σε ασθενείς με χρόνιο πρόβλημα, προτείνονται εξειδικευμένα ορθωτικά πέλματα για την μείωση των μηχανικών πιέσεων και συνεπώς εξομάλυνση των οιδημάτων αν είναι υπαρκτά.
ΣΚΕΨΕΙΣ “ΟΡΘΩΤΙΚΗΣ”
Ο έλεγχος της δυσλειτουργίας σε συνδυασμό με τα παραπάνω ελαττώματα είναι αποτελεσματικός στην μείωση των συμπτωμάτων και επιτρέπουν στα παιδιά να επιστρέψουν στις αθλητικές τους δραστηριότητες. Πρέπει να τονιστεί ότι αυτές οι παθήσεις εμφανίζονται στο παιδί που αναπτύσσεται και συνεπώς είναι πολύ σημαντικό τα ορθωτικά πέλματα να ελέγχονται ετησίως σύμφωνα με τον Ronald L. Valmassy, Καθηγητή και πρώην Πρόεδρος του τμήματος Ποδιατρικής Εμβιομηχανικής, California College Of Podiatric Medicine.
